Czy to robię łóżku jest normalne?

Jak często powinno uprawiać się seks?

W gabinecie seksuologicznym często słyszę pytania: „Czy to, co robię w łóżku, jest normalne?”, „Czy uprawiam seks za często albo za rzadko?” albo „Czy moje fantazje seksualne są w porządku?”. To naturalne wątpliwości. W rzeczywistości nie istnieje jedna norma seksualna odpowiednia dla wszystkich ludzi. To, co dla jednej osoby będzie satysfakcjonujące i zdrowe, dla innej może nie mieć znaczenia. Aktywność w której nikt nikogo nie krzywdzi, jest w porządku, nawet jeśli wydaje się, że odstaje od tego, co robi większość ludzi.

Czy istnieje prawidłowa częstotliwość współżycia?

Nie istnieje jedna prawidłowa częstotliwość współżycia odpowiednia dla wszystkich par. Dla jednych satysfakcjonujące będzie uprawianie seksu kilka razy w tygodniu, dla innych kilka razy w miesiącu. Najważniejsze jest to, aby obie osoby czuły się komfortowo i były zadowolone ze swojego życia seksualnego.

Współczesne rozumienie normy seksualnej

Współczesna seksuologia coraz rzadziej dzieli zachowania seksualne na „normalne” i „nienormalne”. Znacznie większe znaczenie mają świadoma zgoda, bezpieczeństwo, dobrowolność oraz brak krzywdy wobec siebie i innych osób. Dlatego wiele zachowań seksualnych, które kiedyś budziły kontrowersje, obecnie uznawanych jest za naturalny przejaw różnorodności ludzkiej seksualności.

Co jest granicą zachowań seksualnych?

Ponieważ nie da się określić ich jednoznacznie, analizuje się każdy przypadek pod kątem szeregu wyznaczników. Kliniczna norma seksualna mówi, że normalne zachowanie seksualne cechuje się nie tylko zdolnością do reprodukcji oraz brakiem dysfunkcji seksualnych, lecz również wzbogacaniem swego rozwoju i swej osobowości w oparciu o elementy hedonistyczne i więziotwórcze.

Pojęcie normy w seksuologii jest znacznie szersze i obejmuje wiele obszarów życia człowieka. W literaturze seksuologii istnieje kilka ujęć wyjaśniających pojęcie normy. Między innymi można spotkać się z normą kliniczną, na którą składają się trzy kategorie:

• Norma optymalna – zachowania i praktyki seksualne najbardziej pożądane indywidualnie i społecznie, godne propagacji w modelu wychowania (w praktyce oznacza najczęściej heteroseksualne stosunki dopochwowe między dorosłymi partnerami).
• Norma akceptowana – zachowania i praktyki seksualne nieoptymalne, ale nieutrudniające rozwoju osobowego i nawiązywania głębokiej więzi międzyludzkiej (np. masturbacja, kontakty oralno-genitalne, analne).
• Norma tolerowana – zachowania i praktyki seksualne ograniczające możliwość nawiązania głębokiej więzi międzyludzkiej, bądź utrudniające dobór potencjalnego partnera. Aby zaliczyć konkretne zachowanie do normy tolerowanej należy wziąć pod uwagę kontekst osobowościowy, partnerski i sytuacyjny (np. seks grupowy).

Czy moje zachowania seksualne są normalne?

Wyznacznikami normy partnerskiej według Imielińskiego jest:

• dojrzałość,
• obustronna akceptacja zachowań seksualnych,
• dążenie do obustronnej rozkoszy,
• nieszkodzenie zdrowiu partnerów,
• nienaruszanie norm społecznych (nieszkodzenie innym ludziom).

Zatem do zakresu normy seksuologicznej można zaliczyć te zachowania i praktyki seksualne, które występują pomiędzy osobami dojrzałymi, są przez nie akceptowane, zmierzają do uzyskania rozkoszy, nie szkodzą zdrowiu, nie naruszają norm współżycia społecznego.

Warunek obustronnej akceptacji ma na celu uniknięcie podejmowania kontaktów seksualnych wymuszonych siłą, podstępem, bądź wykorzystaniem krytycznej sytuacji. Akceptacja ta jednak może nie wynikać z motywacji seksualnych, a np. z lęku przed utratą partnera.

Warunek dążenia do obustronnej rozkoszy jest związany z istotą kontaktu seksualnego. Może jednak przydarzyć się sytuacja, gdy jeden z partnerów sam nie osiąga rozkoszy, a czerpie satysfakcję z dawania rozkoszy drugiemu.

Norma nienaruszania norm społecznych może budzić wiele wątpliwości, ze względu na niejednoznaczność norm i margines tolerancji społecznej.

Indywidualna norma seksualna

zdefiniowana przez Godlewskiego uwzględnia trzy funkcje ludzkiej seksualności:

• biologiczną (spełnianą przez prokreację)
• psychologiczną (uzyskanie przyjemności, rozkoszy)
• funkcję społeczną (tworzenie więzi międzyludzkich)

Warto jednak pamiętać, że współczesna seksuologia zwraca uwagę nie tylko na same zachowania seksualne, ale również na ich kontekst. Znaczenie mają między innymi świadoma zgoda, wzajemny szacunek, bezpieczeństwo oraz satysfakcja osób uczestniczących w kontakcie seksualnym.

Aktywność seksualna, która odbywa się za zgodą wszystkich zaangażowanych osób i nie wiąże się z krzywdzeniem siebie ani innych, zazwyczaj mieści się w szeroko rozumianej normie seksualnej, nawet jeśli odbiega od tego, co robi większość ludzi.

Czy moje fantazje seksualne są normalne?

Jeśli zastanawiasz się, czy to, co lubisz w seksie, jest normalne, pamiętaj, że nie musisz pozostawać z tym pytaniem sam. Wiele osób ma podobne wątpliwości dotyczące swoich potrzeb, fantazji czy preferencji seksualnych. Często okazuje się, że to, co wydawało się „dziwne” lub „nietypowe”, jest po prostu jednym z wielu sposobów przeżywania własnej seksualności. Kluczowe znaczenie ma to, czy dane zachowanie jest dobrowolne, zgodne z prawem, bezpieczne i nie prowadzi do krzywdzenia siebie ani innych osób.

Kiedy warto udać się do seksuologa?

Jeśli Twoja seksualność powoduje cierpienie, poczucie winy, konflikty w związku lub masz trudność z oceną, czy dane zachowanie jest dla ciebie bezpieczne i satysfakcjonujące, rozważ rozmowę  z seksuologiem. Czasem nawet jednorazowa konsultacja seksuologiczna może pomóc lepiej zrozumieć własne potrzeby, rozwiać obawy albo spojrzeć na seksualność z większym spokojem i akceptacją.

Źródła wiedzy i inspiracji:
Lew-Starowicz, M., Lew-Starowicz, Z., Skrzypulec-Plinta, V. (2017). Seksuologia. Warszawa: PZWL Wydawnictwo Lekarskie.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Norma_seksualna